Έκανα μία μίνι έρευνα τις τρεις τελευταίες μέρες και διαπίστωσα ότι υπάρχουν κι άλλοι που έχουν μιλήσει με αρχαιολόγους για την πιθανή παρουσία των θεάτρων στην περιοχή μας (οι αρχαιολόγοι με βάση τα όσα άκουσα, μιλούν με σχετική βεβαιότητα για την ύπαρξή τους) και ότι ειδικά για το Άργος Ορεστικό, ο λόγος για τον οποίο δεν ξεκίνησαν οι ανασκαφές είναι καθαρά οικονομικός, γαρνιρισμένος με λίγη γραφειοκρατία. Δόθηκε ένα σημαντικό ποσό κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για την ανάδειξη των τειχών της Διοκλητιανούπολης (και καλώς έγινε) αλλά με την εντολή τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν μόνο γι’ αυτόν τον σκοπό για τον οποίο εκταμιεύτηκαν.
Μου υπεδείχθη μάλιστα το σημείο στο οποίο πιστεύουν οι αρχαιολόγοι ότι αν ξεκινούσαν οι ανασκαφές, σύντομα θα ερχόταν στο φως το θέατρο.
Τα πράγματα βέβαια δεν είναι τόσο απλά όπως τα περιέγραψα καθώς προαπαιτούνται αρκετές διαδικασίες μέχρι να πάρει μπροστά η αρχαιολογική σκαπάνη και φυσικά ένα γενναίο ποσό για τα έξοδα αλλά είναι κι αυτό ένα μέρος της γραφειοκρατικής καθημερινότητάς μας που βιώνουμε όλοι σε πολλές από τις υπηρεσίες του κράτους μας.
Θεωρώ δεδομένο όμως ότι παρόλο που διανύουμε οικονομική περίοδο ύφεσης (και που κανείς από μας τους κοινούς θνητούς δεν γνωρίζει πότε θα πάρουν την απόφαση αυτοί που έχουν μαζέψει το χρήμα να το ρίξουν πίσω στην αγορά και την πραγματική οικονομία), αν η πολιτεία έχει επαρκή στοιχεία στη διάθεσή της για την παρουσία των θεάτρων και ζητήσει έντιμα την αρωγή των κατοίκων της περιοχής, θα βρει σημαντική ανταπόκριση. Φαίνεται να έχουμε θησαυρούς κρυμμένους στη γειτονιά μας και λίγοι μόνο να το γνωρίζουν. Το αν γίνεται εσκεμμένα ή όχι δεν θα το απαντήσω εγώ γιατί πολύ απλά δεν το γνωρίζω.
Με ενοχλεί όμως που συχνά - πυκνά η νεολαία κατηγορείται για μύρια όσα (ότι είναι αποχαυνωμένη, ότι δεν ασχολείται με την ιστορία και την παράδοση, ότι έχει ξεφύγει... κ.α.) αλλά ακόμα κι αν ισχύει αυτό, το μεγάλο μερίδιο ευθύνης το έχουν όσοι αποφασίζουν.
Και αυτός που αποφασίζει σίγουρα δεν είναι η νεολαία.
Όσο περνούν τα χρόνια και εξαρτιόμαστε περισσότερο από άλλους στο τι θα φάμε, τι θα πιούμε, πόσο θα το πληρώσουμε, τι θα δούμε στην τηλεόραση, τι θα διαβάσουμε, πως θα ψυχαγωγηθούμε και πως θα διασκεδάσουμε, τόσο περισσότερο αυτοί οι άλλοι θα αποφασίζουν για το τι, το πως, το που, το πότε και το γιατί χωρίς να λαμβάνουν υπόψην τις διαθέσεις μας και φυσικά την κρίση μας.
Εμείς θα πρέπει απλώς να υπακούσουμε στις αποφάσεις τους.
Η πραγματικότητά μας μοιάζει μερικές φορές να είναι ένα καλογραμμένο παραμυθάκι. Καθόμαστε όλοι φρόνιμοι δίπλα στο τζάκι και γύρω από τη "γιαγιά" και την ακούμε με μεγάλη προσοχή κοιτώντας τη μέσα στα μάτια, στα όσα μας διηγείται. Το ότι στο τέλος, πολλές φορές δεν μας έχει πει απολύτως τίποτα και επρόκειτο απλώς για ένα παραμύθι, ελάχιστους φαίνεται πλέον να απασχολεί.
Οι προθέσεις μας όμως κατά τη διάρκεια της διήγησης, ήταν και παραμένουν αγνές.
ΥΓ1. Ξέφυγα λίγο από το θέμα και ας με συγχωρέσουν και οι γιαγιάδες μας για την παρομοίωση που έκανα.
ΥΓ2. Amorameho, πολύ καλή η φωτό.