Μώρε, μώρε... που λένε και στο χωριό μου.
Ατσαλάκωτοι βουτάνε στη σπηλιά και ατσαλάκωτοι φτάνουν στο τέρμα αυτής.
Πουθενά δεν βλέπω χώματα, λάσπες, νερά ή ακόμα ακόμα και νυχτερίδες...
Αντιθέτως, πουλάκια βλέπω, που κελαϊδάνε ήσυχα κι ωραία.
Η σπηλιά έχει παντού φως και καθαρό αέρα, σε όλο το μήκος της.
Άσε που δεν χρειάζεται να σέρνεσαι ή να φοράς κράνος για να προστατέψεις το κεφάλι σου.
Και πόσο να αξίζει μία εξόρμηση σε μία σπηλιά, η οποία δεν διαρκεί πάνω από μερικά δευτερόλεπτα; Ούτε να φοβηθείς δεν προλαβαίνεις...
Προτιμώ τις τρύπες πάνω στα Όντρια, που στο κάτω κάτω, μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις για να πεταχτείς και για κανά καφεδάκι κατά Λάρισα ή Τρίκαλα μεριά.
ΥΓ1. Πλάκα πλάκα χωρίς πλάκα, σίγουρα θα υπάρχουν κάπου κάποιοι, που θα προτιμούσαν μία βουτιά εκεί μέσα από το να κυλιούνται μέσα σε λάσπες και κακάκια, με κοπάδια νυχτερίδες και ολόκληρα βουνά πάνω από το κεφάλι τους.
ΥΓ2. WiMax πολύ καλό το video και διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολύ πιο χαζοί από μας. Το βάραθρο φαίνεται και στο google earth, για όποιον θέλει να δει που ακριβώς βρίσκεται.
ΥΓ3. Ε παιδιά... Βαρέθηκα να είμαι σπηλαιολόγος.
Μετά και την τρύπα του αράπη, που παρεπιπτόντως είναι πολύ στενή (μη γράψει κανένας καμιά λαλακία), νομίζω ότι πρέπει να αλλάξω ιδιότητα.
Πειράζει να γίνω ανθοπώλης;
Καλά ε πόρωση... και χωρίς αλεξίπτωτο!
ΥΥΓ. Πέτρο... εεε Πέτρο!
Ένας τίγρης μ’ έπιασε ρε... βοήθεια να ούμε!