LoL ρε ψηλέ!
Διέπραξες ύβριν, αν δεν το κατάλαβες...
Δεύτερος toulias;
Που ακούστηκε αυτό;
Τι είναι αυτά που γράφεις;
Οι μεγάλοι φωτογράφοι απλώς γεννιούνται και με καμία cyberότσαρκα δεν γίνονται...
Ο toulias είναι ΕΝΑΣ και ΔΕΝ αντιγράφεται!
Ο Nio προσπαθεί απλώς να πλησιάσει λίγο τον αναντίγραφτο αρχηγό μας, με πολύ φτωχά όμως αποτελέσματα.
Και παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ (και λέω θα προσπαθήσω διότι κάποια πράγματα δεν θα μπορέσετε να τα καταλάβετε επειδή πολύ απλά, δεν έχετε την απαραίτητη παιδεία και κουλτούρα για κάτι τέτοιο).
Παραθέτω λοιπόν, την φωτογραφία του toulia από ένα νεοκλασικό της Θεσσαλονίκης, από την οποία, ο συμπαθής κατά τ’ άλλα Νίο, έκλεψε την ιδέα, για την φωτογράφηση καρμπόν του παλιού οικοτροφείου.
Είναι μία φωτό που ο καλλιτέχνης toulias, πριν πατήσει το κουμπάκι και αποθανατίσει τη στιγμή, έχει νοιώσει την εσωτερική συντριβή που απαιτεί κάθε δύσκολο έργο, για να φτάσει στην τελείωσή του.
Διακρίνουμε στο σκοτεινό υπόβαθρο την προσπάθεια του κόκκινου κτιρίου να φανεί κι αυτό μέσα στη νύχτα. Αποτυπώνεται με αυτόν τον τρόπο η αέναος κίνηση των πάντων* και η αγωνία του νεοκλασικού, να περάσει στην αιωνιότητα και να πάρει θέση μαζί με το δέντρο, στο πάνθεον της φωτογραφικής ιστορίας, δια χειρών toulia.
H διαφορά ανάμεσα στον μεγάλο φωτοδιδάσκαλο toulia και τον φτηνό αντιγραφέα του, τον Nio, βρίσκεται στη διαχείριση του φωτός...
Ο φτασμένος toulias, καταφέρνει και αποτυπώνει τα συναισθήματα του κτιρίου με πολύ λιγότερο φως από τον άπειρο Νίο, που χρειάζεται την εξωτερική ενίσχυση του φλάσεως, μόνο και μόνο για να αποτύχει. Εκεί είναι και η μεγάλη τους διαφορά...
Το κτίριο στην φωτογραφία του toulia γίνεται ο πρωταγωνιστής, παρόλο που είναι σε τριτοδεύτερο και ζοφερό πλάνο. Αντιθέτως, το κτίριο στη φωτό του Nio, ενώ είναι σε σημαντικό βαθμό φωτισμένο, είναι σαν μια σκιά που μάταια προσπαθεί να έρθει στο φως...
Ο toulias δημιουργεί χωρίς να έχει απολύτως τίποτα στα χέρια του ενώ ο αντιγραφέας του, αν και διαθέτει πολλά εφόδια στη φωτογραφική του φαρέτρα, αποτυγχάνει, καθώς προσπαθεί να ξεγελάσει το μάτι του θεατή και κατ’ επέκταση τον ψυχισμό του, με την ενίσχυση της αντίθεσης και των χρωμάτων…
Ο ένας γεννάει το φως με τη μηχανή του ενώ ο άλλος, απλώς το δανείζεται...
Οι φωτογραφίες του toulia, αγαπητέ ψηλέ, είναι κωδικοποιημένες και ζωντανές και μόνον οι μυημένοι μπορούν να τις διαβάσουν. Είχα την τύχη να γαλουχηθώ δίπλα στον μεγάλο φωτοδιδάσκαλο και να μάθω αρκετά από τα μυστικά μιας επιτυχημένης φωτογραφικής σύνθεσης, διότι οι φωτογραφίες του toulia, ως τέτοιες πρέπει να λογίζονται...
ΥΓ0. Οι αδυναμίες δεν κρύβονται...
ΥΓ1. Για το οικοτροφείο και τις ιστορίες που το συνοδεύουν, δεν έχω ιδέα τι παίζει.
* ΥΓ2. Στο 200στό ποστ, θα σας αποκαλύψω μυστικά, για την τεχνική που χρησιμοποιεί ο toulias, στην αποτύπωση της φυσικής ροής του νερού και πως αυτή η τεχνική σε συνδυασμό με την ανάλυση του φάσματος του φωτός και τον αντικατοπτρισμό του πάνω στο υγρό στοιχείο, μπορεί να ερμηνεύσει πολλά από τα αποφθέγματα του Ηράκλειτου (γνωστού και ως Σκοτεινού), που λίγοι στην παγκόσμια βιβλιογραφία, έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν.
ΥΓ3. Μαζέψτε με... Μάλλον η νύστα πάλι φταίει!
Καληνύχτα και πάλι.