Από το Καστανόφυτο στο Πετροπουλάκι
Μετά από το γύρισμα στο σπήλαιο των Νερών του Καστανοφύτου αναχωρήσαμε προς Πετροπουλάκι, όχι από τον κανονικό δρόμο αλλά από έναν ξεχασμένο χωματόδρομο στους πρόποδες των Μικρών Οντρίων. Στόχος δεν ήταν το να κόψουμε δρόμο, μιας που σε κάθε περίπτωση θα κάναμε την ίδια ώρα, αλλά να απαθανατίσουμε με την κάμερα της κρατικής τηλεόρασης κάποια σημεία της μοναδικής αυτής διαδρομής που θα κατέληγε στον καταρράκτη που βρίσκεται νότια του Πετροπουλακίου. Ως ομάδα δεν είχαμε εικόνα για την συγκεκριμένη περιοχή μιας που ήταν μία προσωπική πρόταση του Τάσου ο οποίος την είχε επισκεφθεί σε κάποια άλλη χρονική στιγμή.
Ίσως το πιο εντυπωσιακό σημείο της προαναφερθείσας διαδρομής, και σίγουρα το σημείο αναφοράς της, είναι η τοποθεσία "Κοπέλα". Πρόκειται για ένα μεγάλο ξέφωτο, ένα πράσινο λιβάδι περιστοιχισμένο από μεγάλα και απότομα βράχια τα οποία αποτελούν ένα αναπόσπαστο στοιχείο και βασικό χαρακτηριστικό της ευρύτερης περιοχής των Οντρίων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην καθομιλουμένη των ντόπιων υπάρχει ειδική ονομασία γι'αυτά, "μπιστιριές". Οι μπιστιριές, λοιπόν, στην Κοπέλα είναι τόσο εντυπωσιακές που ο παραλληλισμός με τα γνωστά σε όλους μας Μετέωρα είναι αναπόφευκτος. Για να είμαστε πιο σωστοί, εμείς θα δίναμε ως εναλλακτική ονομασία στην περιοχή "Τα Μετέωρα της Καστοριάς". Όπως μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε η Κοπέλα οφείλει την ονομασία της στην λαογραφική παράδοση. Και πράγματι, ο μύθος θέλει την περιοχή αυτή ως τον σιωπηλό μάρτυρα μίας τραγικής ιστορίας. Κατά την τουρκοκρατία μία νεαρή κοπέλα που ζούσε σε γειτονικό χωριό ήταν τόσο όμορφη που η φήμη της είχε φτάσει πολύ μακριά και δεν υπήρχε άντρας που να μην ήθελε να την κάνει δική του. Το χάρισμα της όμως ήταν τόσο μεγάλο που εν τέλει αποτέλεσε και την ίδια της την κατάρα... Ένας τούρκος υψηλόβαθμος αξιωματούχος είχε ακούσει γι'αυτήν και θέλησε να την παντρευτεί. Η ίδια αρνήθηκε και αντιστάθηκε σε τέτοιο βαθμό που τον ανάγκασε να φτάσει στο σημείο να την καταδιώξει μη μπορώντας να δεχτεί την απόρριψη. Όταν η σκληρή αυτή καταδίωξη στους πρόποδες των Μικρών Οντρίων έφτασε σε αδιέξοδο η κοπέλα αποφάσισε να αντισταθεί μέχρι τέλους στις ορέξεις του ισχυρού επίδοξου άντρα της και έτρεξε να πέσει προς το κενό. Γι'αυτό το σημείο του μύθου υπάρχει η εκδοχή που θέλει την κοπέλα να μην προλαβαίνει να πέσει στο κενό μιας που ο θεός την τελευταία στιγμή την λυπήθηκε και την πέτρωσε. Η επιβεβαίωση της εκδοχής αυτής έγκειται στο ότι υπάρχει χαρακτηριστικός βράχος ο οποίος θυμίζει φιγούρα κοπέλας κάτι το οποίο εμείς δεν διαπιστώσαμε κατά την επίσκεψη μας στο σημείο.
Αφήνοντας πίσω μας τις μαγευτικές αυτές εικόνες συνεχίσαμε προς το Πετροπουλάκι. Ο χωματόδρομος δύσκολα προσπελάσιμος μέχρι και για τα εκτός δρόμου οχήματα με τη βλάστηση παντού τριγύρω να οργιάζει.
Σε περίπου μία ώρα -μαζί με τις στάσεις για τις ανάγκες των γυρισμάτων- αφότου βγήκαμε από το Καστανόφυτο ήμασταν στο Πετροπουλάκι, ελαφρώς νοτιοανατολικά του χωριού σε ένα ξεχωριστό σημείο απ'όπου διακρίνονται καλά τόσο τα Όντρια όσο και το φράγμα του Βράχου. Γύρω στα δέκα λεπτά με τα πόδια από τον χωματόδρομο βρίσκουμε έναν από τους καταρράκτες του Πετροπουλακίου. Εντυπωσιακός όχι τόσο λόγω του μεγέθους του ή του νερού που "κατεβάζει" αλλά κυρίως λόγω της ατμοσφαιρικότητας του σημείου.
Ήταν ακόμη άνοιξη και τα δέντρα είχαν αρχίσαν σιγά-σιγά να πρασινίζουν δίνοντας την δική τους ζωντάνια και ερχόμενα σε αντίθεση με τα μουντά χρώματα του εδάφους. Οι κάθετοι βράχοι είναι ένα εμπόδιο που το νερό δε δυσκολεύεται να προσπεράσει και να μας χαρίσει αυτές τις μοναδικές εικόνες.
Ήταν η τρίτη φορά που βρεθήκαμε στο Πετροπουλάκι και ήταν ο τρίτος καταρράκτης που εντοπίσαμε, έστω και με αυτόν, τον ιδιαίτερο τρόπο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να πούμε πως εξαντλήσαμε τα θέματα της γύρω περιοχής των Καστανοχωρίων. Τόσο κοντά στο Πετροπουλάκι και το Καστανόφυτο όσο και στην ευρύτερη περιοχή οι θησαυροί του τόπου μας είναι αμέτρητοι και, τις περισσότερες φορές, πολύ καλά κρυμμένοι!
